Categorieën
corona

Het C-woord

Zondag, 2 januari 2022

Dodelijk vermoeiend vind ik het om het geklaag en gedrag van mensen woonachtig in dit land nog langer te zien, te lezen of te horen. Nederlanders blinken uit in het omzeilen van wetten en regels, dan wel het niet navolgen daarvan.

Vandaag las ik weer een artikel over een 17 jarige die zijn beklag doet. Over dat ZIJN leven niet meer dan een 4 of 5 scoort. Tenminste dat is de waardering die hij er zelf aan geeft. Uiteraard houdt hij zich aan de maatregelen, want hij ziet maar 3 of 4 vrienden tegelijk, en tijdens oud en nieuw wat meer . Of hij toen ook vuurwerk heeft afgestoken staat er niet bij maar gezien de maandenlange terreur van zwaar vuurwerk hier in de buurt is de kans groot. Welke maatregelen er dan gelden voor hem is mij niet duidelijk. Het zijn kennelijk andere maatregelen dan dat ik heb gehoord. En uiteraard is het niet te doen om online onderwijs te volgen. Want zo lang naar een scherm staren doen jongeren echt nooit, concentreren is dan erg lastig. Ze kijken echt niet de hele dag (en nacht) op hun telefoon, en gamen op een Xbox en Playstation is ook niet erg populair onder jongeren. Dit is echt het resultaat van ouders die slechts voeden en niet opvoeden. Wat een gezeik toch weer, iedereen geeft het leven een 4 of een 5 op dit moment en misschien nog wel minder als je je wel aan de regels en de geest van opgelegde regels houdt.

Nederlanders zitten vol met zelfmedelijden. Vooral vol van zichzelf. En ja ik ben ook een Nederlander, hoewel ik daar steeds meer van baal.

Zie nou het gedrag van de laatste weken: massaal naar het buitenland om te shoppen, uit eten te gaan, naar de horeca en vuurwerk te kopen. Mag allemaal niet in Nederland dus gaan we naar België of Duitsland om dat te doen. Tuurlijk is dat legaal maar zorgt er vooral niet voor dat het doel van maatregelen wordt bereikt.

Of het massaal in het buitenland (Duitsland) een booster halen omdat het hier te traag gaat voor hun plannen. Niet omdat we in die boosterprik geloven maar zonder die prik kunnen we niet naar het buitenland op skivakantie. Want daar zijn we zo aan toe, het was al weer een half jaar geleden dat we massaal naar Spanje zijn gevlogen voor de vakantie.

Of jongeren die veel klagen maar ik zie al anderhalf jaar illegale feesten in huiselijke kring. Waarschijnlijk een beestenboel in huis want student, onhygiënisch en slecht geventileerd. Onder invloed van van alles lekker chillen zonder afstand. Want wij worden er toch niet ziek van. Of in de buitenlucht samenscholen, dat heb ik ook genoeg gezien tijdens mijn eenzame fietstochten.

Maar ook ouderen die zich hun pleziertjes niet laten ontnemen. Die in slecht geventileerde ruimte met te weinig afstand hun bridge avondje niet laten afnemen. Ze zijn immers toch gevaccineerd ?

Of tijdens de versoepelingen van afgelopen zomer, of de dag voordat de recente lockdown weer inging: je kon lopen over de koppen in winkelcentra of stadscentra. Geen afstand mogelijk en in winkels zijn mondkapjes kinkapjes geworden of ontbreken volledig.

Wat is dat voor een mentaliteit ? Volkomen volgevreten totaal egoïsme die aan de consequenties van het gedrag voor anderen volkomen schijt hebben. Dat zorgmedewerkers op hun tandvlees lopen (en dat is meer dan alleen het ziekenhuis) , dat hulpverleners en politie er helemaal klaar mee zijn, is niet belangrijk voor deze groep. Helaas is 100 procent handhaving niet mogelijk en daar ben ik ook geen voorstander van.

Of, en dat is al langer een ergernis, het parkeren van hun auto zo dicht mogelijk moet bij de plek waar ze moeten zijn. Of er nou anderen worden gehinderd of niet is daar nooit een afweging. Een paar meter extra lopen is geen optie.

Op deze manier wordt de komende decennia ons leven er niet beter op. En dat is voor een groot deel de schuld van de mentaliteit hierboven beschreven. Het is maar goed dat we niet in een oorlogssituatie zitten. Of zitten we dat wel ?

Misschien dat we daar maar eens op moeten selecteren bij de vraag of iemand een IC bed of ziekenhuisopname kan krijgen op basis van gedrag tijdens de coronacrisis. Hoe gedraag jij je en vindt de maatschappij het de moeite waard om jou te laten voortbestaan. En wat is jouw bijdrage in het oplossen van deze crisis ? Of in hoeverre ben je gewoon een pain in the ass voor andere mensen ?

Ik weet het, dit gaat niet gebeuren maar is misschien is het toch het overwegen waard.