Categorieën
Mountainbiken

Sporthorloge / GPS

Vrijdag, 25 september 2020

Nadat ik een mountainbike had gekocht ben ik lekker gaan fietsen. In eerste instantie nog even op de weg omdat ik vond dat ik toch wat training en ook opleiding nodig had om in de natuur op onverharde paden te gaan fietsen.

Om toch op de hoogte te blijven van vorderingen en trainingsinspanningen leek het me leuk om deze door middel van een GPS tracker vast te leggen. Dus ging op zoek naar een leuk sporthorloge om hier mee te experimenteren.

De keuze viel op de voordelige Polar M400 met een aparte hartslagband. Deze was nog redelijk betaalbaar en gaf informatie op basis van de GPS track en de hartslagmeter. Deze informatie werd dan op een site bij Polar getoont. Dit horloge heeft ook een koppeling met Strava, een site waar sporters hun sportieve verrichtingen loggen en elkaar een hart onder de riem kunnen steken.

Toch wilde ik graag meer. Een route uitzetten en dan op de kaart zien waar je naar toe moest was ook wel erg handig. Een telefoon kan maar is relatief snel leeg als je de GPS aan hebt. Bovendien is een telefoon kwetsbaar en vaak niet waterdicht. En laat Garmin nou een leuk en voordelig model hebben: de Edge 130. Monochrome, met GPS en Glonas ondersteuning (misschien zelfs Galileo) dus een precies apparaatje op papier.

De hartslagmeter werd meegeleverd dus in Garmin connect een route maken, uploaden naar de Edge en gaan met dat ding. Helaas bleek de praktijk toch iets minder rooskleurig. Het apparaat heeft namelijk geen kaart en laat dus summiere lijntjes zien waar je niet heel veel aan hebt qua navigatie. Ook is de herberekening van de route iets wat net iets teveel processorkracht kost en duurt dus lang.

Wel een automatische upload van je ritten en andere gegevens naar Garmin en naar Strava. Helaas was deze Edge een maatje te licht voor mijn intenties. Wordt vervolgd.

Categorieën
Irritaties

Moraalridders

Zondag, 13 september 2020

De afgelopen weken zag ik op tv weer een groot aantal moraalridders voorbij komen. Types die je wel even gaan vertellen welke mening je moet hebben en hoe jij over iets moet denken. Zij hebben het morele gelijk aan hun kant wordt verondersteld.

Dat ze zelf ook regelmatig de plank misslaan is dan niet erg, een keertje excuses aanbieden of even door het stof en ze gaan weer over tot de orde van de dag.

Recente voorbeelden zien we bijvoorbeeld bij een minister die ons gaat vertellen hoe we ons moeten gedragen en daar zelf lak een heeft en daar ook nog eens probeert onderuit te komen (en er mee onderuit komt) ondanks het geven van niet kloppende verklaringen.

Of een activist die mensen met de dood bedreigt omdat ze onderdeel zijn van een bepaald kinderfeest. Even excuses maken en zo kom je ook nog onder een veroordeling uit van een strafzaak. En weer over tot de orde van de dag.

Gelukkig heeft Arjan Lubach aangekondigd dat dit zijn laatste seizoen is. Deze moeder van alle moraalridders werd zo ongeveer per uitzending irritanter.

Tegenwoordig lijkt de tijd te zijn voor moraalridders. Het was natuurlijk al een tijdje aan de gang, maar sinds er in Amerika protesten tegen politiegeweld tegen gekleurde burgers is losgebarsten lijkt de geest uit de fles. De één na de andere moraalridder komt wel even vertellen wat mijn opkladbed-overgroot-ouders verkeerd hebben gedaan. Ik vind het prima dat deze zaken besproken worden, maar zie eigenlijk niet zo goed wat dan de rol van de hedendaagse samenleving daarin is. En er zijn vast ook wel voorbeelden te vinden dat er andersom misstanden zijn geweest. Maar dat is geschiedenis.

Wat mij in bovenstaande ergert is dat er kennelijk heel makkelijk met twee maten wordt gemeten, één voor zichzelf of de eigen groep en één voor anderen. Dat is volgens mij niet hoe het zou moeten.

Bovendien ben ik dat gepreek van die moraalridders inmiddels wel meer dan zat. Ik zou wensen dat deze figuren geen podium in de media krijgen. Dan houdt dat moraliserende vingertje misschien eens op.

Het gevaar van deze publicatie is natuurlijk dat het overkomt als een verhaal van een moraalridder. Dat is niet zo bedoeld. Wat ik wel wil aangeven is dat ik die moraalridders inmiddels helemaal zat ben. Ik zap ze weg, kijk niet meer naar uitzendingen waar deze figuren in zitten. Ik bepaal zelf wel wat ik vind en hoe ik moet denken.

Categorieën
fiets kopen Mountainbike Mountainbiken

Het aanschaffen van een MTB

Zondag, 6 september 2020

In het vorige post heb je kunnen lezen hoe mijn (onze) liefde voor de mountainbike en het mountainbiken is ontstaan. Dat vroeg om een vervolg en dat vervolg kwam er al snel: een kleine week later liep ik binnen bij een grote fietsenzaak die een royale keuze had in MTB fietsen.

Van te voren had ik al advies ingewonnen bij wat collega’s die vaak op de MTB zaten. Waar moet je op letten bij het aanschaffen van een fiets. Er is echt heel veel informatie te vinden maar je ziet door de bomen het bos niet meer.

Ik ben geen expert op het gebied van MTB fietsen maar weet er inmiddels wel iets van. Voor mij was van belang dat ik niet wist hoe leuk ik deze sport zou blijven vinden, dus was het zaak om niet een fiets aan te schaffen die de hoofdprijs kost maar wel weer te verkopen was. Er zijn fietsen die 4 a 5000 euro kosten en waarschijnlijk nog wel duurder. Dat was voor mij geen optie. Op zoek naar een betaalbare en goede beginnersfiets dus.

Je hebt verschillende types MTB fietsen die elk zo een eigen toepassingsgebied hebben. Voor mij was een allround XC (cross country) fiets geschikt, die is voor vrijwel iedere beginnende MTB’er geschikt. Dan heb je zo ook nog met verschillende wielmaten: 26 inch (oud) , 27,5 inch en vooral vaak 29 inch. Als je zelf iets kleiner bent is een 27,5 inch fiets een goede keuze maar vaak kom je uit op een 29 inch. Die rijden echt heel lekker.

Dan heb je fietsen die volledig geveerd zijn en fietsen die alleen voorvering hebben. De volledig geveerde fietsen zitten in een wat hoger segment en zijn op een parcours / route voor MTB’s wel wat beter en comfortabeler maar de meesten hebben een fiets met alleen maar voorvering. De brede banden vangen ook genoeg oneffenheden op.

Dan is er ook nog keuze in het type vering voor. Er is luchtvering en er is coil vering. Die laatste is goedkoper en heeft ook minder onderhoud nodig. Ten tijde dat ik mijn fiets kocht heb ik deze afweging niet gemaakt maar dat was gezien het budget ook niet echt een optie. Luchtvering is toch wel heel veel beter.

Tegenwoordig zijn vrijwel alle MTB fietsen uitgerust met schijfremmen. Ook komen velgremmen nog wel voor maar die zie je eigenlijk alleen op wat oudere fietsen tegenwoordig. Dus schijfremmen, ideaal en krachtig systeem. Maar ook kwetsbaar. Er zijn eigenlijk, los van de diameters, twee systemen: hydraulisch en met een kabel. Hydraulisch is daarin de betere keuze maar ook weer duurder.

Het materiaal waar het frame van is gemaakt maakt vooral uit voor het gewicht van de fiets. Carbon is licht en sterk maar ook kwetsbaar en vereist dan ook beleid bij het hanteren en vervoeren van de fiets. Aluminium is wat zwaarder maar verder wel veel makkelijker in de praktijk. Vaak zijn carbon frames stijver en dat wordt als positief gezien. Maar een goed carbon frame is wel kostbaar. Er zijn tegenwoordig ook behoorlijk lichte aluminium frames te koop, vaak zitten deze fietsen in het wat hogere segment met bijhorend prijskaartje. Een veel gehoorde opmerking is dat je beter zelf 10 kg kunt afvallen in plaats van een heel dure en lichte fiets te kopen. Dat ging voor mij wel op.

Dan is er nog een heel belangrijk onderdeel van de fiets en dat is de versnellingsgroep(en). Daar is erg veel keuze in. Er zijn twee belangrijke spelers op de markt: Shimano en SRAM. Beide leveranciers maken hele goede maar ook minder goede sets waarbij een aantal modellen zijn die ik niet zou aanraden voor een MTB. Daarnaast is er ook nog de keuze hoeveel versnellingen je kiest. Vaak hangt deze keuze samen met de keuze van het model. De goedkopere Shimano sets hebben vaak 7-9 tandwielen achter en 2 of 3 bladen voor, SRAM levert eigenlijk alleen maar 1 (voor) x 12 (achter). Dat levert dan 12 tot 27 versnellingen op die overigens niet uniek zijn en er vallen door de keuze van het blad voor ook versnellingen af welke je gezien de stand van de ketting beter niet kunt gebruiken. Dat nadeel hebben sets met 1 blad voor uiteraard niet, daar heb je 12 unieke en bruikbare versnellingen.

De middenklasse groepsets zijn al een stuk beter. Je merkt dat bijvoorbeeld aan het feit dat tijdens je MTB rit je ketting niet vastloopt of er afvalt. Of dat de versnelling wel goed is af te stellen. Daarmee is het fietsen dus al een stuk aangenamer omdat je niet of nauwelijks last hebt van haperende versnellingen. De middenklasse sets zijn voor Shimano vaak 2 of 3 voorbladen en 9 – 12 tandwielen achter. Met SRAM heb ik geen ervaring, die leveren overigens ook in dit segment 1 blad voor en 12 tandwielen achter. Een goede keuze voor een beginnende mountainbiker die ook op onverhard terrein wil fietsen zou Deore van Shimano kunnen zijn. Dat is een probleemloze set met een goede levensduur en relatief goedkope onderdelen. Ook SRAM heeft modellen in deze range (GX) .

Wil je beter dan kan dat ook. In de middenklasse heb je dan nog een SLX set van Shimano met een erg goede prijs/kwaliteit verhouding en dan is er aan de bovenkant nog een XT en XTR te vinden. XTR is erg licht van gewicht en verder gelijk aan de XT. XTR is kostbaar, XT is iets zwaarder en kost de helft. Deze sets worden aangeboden met 1 of 2 voorbladen en 12 tandwielen achter. Bij SRAM is een vergelijkbaar verhaal te vertellen. Je kunt bij deze topmodellen ook nog automatisch schakelen toevoegen om het helemaal compleet te maken. Dat kost wel een paar centen…

Wat je vaak ook ziet bij fietsen is dat er voor een andere groep wordt gebruikt dan achter. Op zich prima, voor schakel je toch niet heel veel. In de praktijk verander ik het voorblad alleen aan het begin en afhankelijk van wat ik ga doen (meer verhard of onverhard).

Tot slot zijn er heel veel merken en soorten fietsen. Er zijn merken die een goede prijs/kwaliteit verhouding bieden. Dat zijn vaak Duitse merken zoals Bulls, Cube en Canyon. Bij deze fabrikanten heb je dan vaak veel keuze uit modellen met verschillende niveaus van afmontage.

Er zijn ook traditionele merken die erg duur zijn. Ik heb me laten vertellen dat die het prijsverschil tussen bovenstaande merken niet kunnen waarmaken. Of dat zo is weet ik niet maar de bron was wel iemand waarvan ik weet dat hij er wel verstand van heeft.

Daarnaast zijn er ook goedkope merken. Die zou ik afraden, ook als beginnersfiets. Ze gaan vaak snel kapot en je krijgt er tweedehands ook helemaal niks meer voor terug. Bovendien is het niveau van afmontage slecht. Tevens is mountainbiken niet een sport zonder gevaar dus je wilt er zeker van zijn dat je een goede en betrouwbare fiets hebt.

Terug naar de winkel. Bovenstaande kennis had ik niet toen we de winkel binnen gingen. Toch werd ik goed geholpen door de verkoper die ook zelf een mountainbike liefhebber was. Na een aantal fietsen geprobeerd te hebben viel mijn keuze op een overjarig model van Bulls die met redelijke korting werd aangeboden. Het werd voor mij een fiets met Deore afmontage, hydraulische schijfremmen en een coil geveerde voorvork. Het model was de King Cobra 29 Disc. Ik heb ongeveer 6000 km gereden op deze fiets, met veel plezier.

Mijn vriendin kocht een paar weken later een instapmodel Cube Access WS. Dat was een voordelige fiets met mechanische schijfremmen en Tourney afmontage. Toen we echt gingen mountainbiken bleek de fiets op veel vlakken tekort te schieten. Regelmatig moest de ketting er weer goed opgelegd worden en de remmen waren ook matig. De afstelling van de derailleur was ook een drama, ook de fietsenmaker kreeg dit niet goed. Kortom: een miskoop.

Ik hoop dat ik iets heb kunnen uitleggen over aspecten die meespelen bij het kopen van een mountainbike. Ik ben een beginnende en niet al te fanatieke liefhebber en weet er lang niet alles van af. Zaken als wielen en lagers en cranckstellen, pedalen en weet ik wat allemaal zijn hierbij niet aan de orde gekomen. Er zijn genoeg sites waar je daar informatie over kunt vinden. Je kunt het zo gek maken als je zelf wilt. Dat is niet de scope van dit verhaal. Dit is om een aantal afwegingen mee te geven bij het aanschaffen van zo’n fiets. Hou er rekening mee dat een redelijke instapper zo’n 800 – 1000 euro kost. Wil je al wat beter is 1300 – 1500 een goede prijsklasse, die fietsen hebben dan vaak een XT groepset, zijn lichter en hebben een luchtgeveerde voorvork.

Inmiddels rijdt mijn nu ex-vriendin rond op een Ghost met Deore (vergelijkbaar met bijvoorbeeld de Bulls die ik heb gekocht) en ik heb een tweedehands Cube LTD SL aangeschaft met luchtgeveerde FOX voorvork, DT Swiss wielen en volledig XT . Jammer dat ik niet wat dichter bij een leuke MTB track woon.

Categorieën
Introductie Mountainbiken

Mountainbiken

Zondag, 30 augustus 2020

Eind april 2018 had ik samen met mijn toenmalige vriendin een korte vakantie geboekt in de buurt van Lichtenfels. De bedoeling was om te wandelen en te genieten van de natuur en lekker te eten en te drinken. We hadden gezien dat er in die omgeving een aantal mooie gebieden waren om te bezoeken zoals de Edersee en het Kellerwald-Edersee natuurgebied. We besloten dan ook de volgende dag een fiets te gaan huren en rond het meer te fietsen. Niet dat we beiden een enorme fietsconditie hadden maar we zaten wel beiden dagelijks op de fiets voor boodschappen en woon-werk verkeer, dus dat moest wel lukken.

Aan de voet van het meer ontdekten we een camping waar we een fiets konden huren. Dus ’s ochtends vroeg er naar toe en we kregen elk een mountainbike mee. Korte uitleg gekregen hoe we moesten schakelen en toen op pad aan de hand van een kaart die we bij ons hadden. Het weer was prachtig dus helemaal mooi.

De fietsen die we gehuurd hadden maakten veel indruk op ons. Stoer, veel versnellingen, schakelen ging mooi en ze reden echt heerlijk. Zeker in het begin. We genoten beiden van de tocht langs dorpjes, langs het meer en door de mooie natuur. En het weer was ook ideaal.

Langzaam maar zeker begon het landschap wat meer heuvelachtig te worden. Erg mooi om te zien maar ook lastiger om doorheen te fietsen, zeker als je dat niet gewend was. Maar gelukkig hadden we genoeg versnellingen om die klimmetjes ook goed te kunnen doen.

We hebben die dag genoten van de mooie natuur en de fietstocht. Toch waren die 60 km veel te ambitieus, zeker met al die heuvels. Dus mijn vriendin begon na 30 km te klagen over vermoeidheid en zadelpijn en ook ik had daar wel last van. En de afstelling van de fietsen begon ook te haperen, schakelen ging niet altijd goed en de remmen deden het ook minder goed dan in het begin. Uiteindelijk heb ik de laatste 15 km mijn vriendin naar de finish geduwd en getrokken.

Maar de liefde voor de mountainbike was bij ons beiden wel aangewakkerd. Voortaan even een fietsbroek en conditie opbouwen. Voor mij zeker belangrijk want er mochten wel een paar kilootjes af (en nog steeds, maar wel veel minder).